|
onderdeel van
Vakantiehuis |
Eliza Was Here Spanje
 | Finca los Ciruelos "Wat een berg puin" was mijn eerste gedachte toen ik de foto’s bekeek van hoe de Finca Los Ciruelos er tien jaar geleden bij lag. Tuurlijk, het schitterende uitzicht op zee en de Pico del Teide, Tenerife’s bekendste bergtop, was adembenemend. Maar het landhuis zelf was vooral een bouwval. Antonio zag er wel wat in, en gaf zijn vormgeversbaan op om zich helemaal te wijden aan het verwezenlijken van zijn droom. Ruim 10 jaar later zat ik met Antonio in de tuin van zijn eigen paradijs. In de nog warme avondzon deed hij het hele verhaal van zijn droomproject uit de doeken. Hoe hij meteen gezien had dat de Finca de perfecte plek was om je terug te trekken van de drukte van alledag. Hoe hij eigenhandig een berg puin veranderde in een klein paradijsje. Zijn ervaring als ontwerper zorgde voor de smaakvolle inrichting van het huis. Modern, maar helemaal ‘in tune’ met de landelijke omgeving. Met de zee op 7,5 kilometer afstand is het een plek om nooit meer te verlaten. Wat ben ik toch blij dat er mens |
 | Amanhavis Hotel Wil je bij de sultan slapen? Of liever bij de alchemist? Een beetje vreemd vond ik het wel, de keuze aan kamers die eigenaar Burkhard me voorlegde toen ik hem belde. Ik liet het aan de gastheer over en kwam zo terecht in misschien wel de meest sprookjesachtige slaapkamer die ik ooit gezien heb: de kamer van de sterrenwacht. Met een exotische sfeer, warme kleuren, antieke meubelen, een professionele verrekijker en een glazen dak boven mn bed! Het bleek dat ik niet de enige was met een aparte kamer: alle vertrekken in hotel Amanhavis hebben een eigen, unieke inrichting en zijn vernoemd naar bekende en minder bekende figuren uit de geschiedenis van Spanje. Tijdens mijn weekje in Amanhavis kwam ik niet alleen helemaal tot rust, maar was tegelijkertijd op tijdreis geweest. Lang voordat het me gelukt was alle sterren te tellen vanuit mn bed viel ik in een diepe slaap, en droomde over koningen, sterrenkijkers en ontdekkingsreizigers |
 | Cortijo San Ignacio “Golfen? Dat is niks voor mij!”. Lange tijd heb ik dat gedacht en heb me er dan ook nooit aan gewaagd. Mijn vrienden Maria en Ignacio wisten me echter toch over te halen. Gelukkig maar… Tijdens mijn verblijf in hun prachtige Cortijo, een voormalig klooster, kon ik er niet omheen. Het schitterend gerenoveerde 18e-eeuwse gebouw ligt temidden van een enorme golfbaan met wel 6 meren en meer dan 600 palmbomen! De eerste dagen heb ik met name van het zwembad genoten. Pas toen Ignacio me vertelde dat ze ook les gaven (zelfs aan golfgroentjes zoals ik) was ik overtuigd en heb ik me op de baan gewaagd. Om meteen verslaafd te raken! Ik was niet meer van de baan af te slaan, met als resultaat dat ze me ’s avonds moesten komen zoeken voor diner bij het restaurant op het golfterrein. Gelukkig eten ze in Spanje altijd laat… |
 | App. El Patio de Tita Al reizend van de ene naar de volgende mooie bestemming in Europa, wil het me wel eens overkomen dat ik me toch een beetje ontheemd voel. De mensen kunnen o zo aardig zijn, de zon kan de hele dag heerlijk stralen, soms ben je gewoon toe aan rust en is het tijd om even helemaal niks te gaan doen. Zo voelde ik me toen ik aankwam bij El Patio de Tita. Ik werd er welkom geheten door Loreto Fuertes. Honderden jaren al is het landhuis in het bezit van haar familie. Toen zij het overnam van haar moeder, verbouwde ze het tot appartementen. Aan alles is gedacht om ervoor te zorgen dat je je helemaal op je gemak voelt. Maar toch zijn het niet het zwembad, de ligging, of de mooie inrichting van de kamers waardoor je binnen de kortste keren totaal relaxed bent. De sfeer van zo’n oud huis, dat is toch echt iets magisch. De kapel bijvoorbeeld, en de ruimte waar vroeger de tabak van de naburige plantage gedroogd werd, ze ademen de sfeer van lang vervlogen tijden. Loreto leidt je rond en vertelt overal een verhaal, een |
 | Hotel Cortijo Bravo Alleen al het slingerende weggetje ernaar toe, langs schilderachtige witte dorpjes en valleien met prachtige olijfgaarden en boerderijen is meer dan de moeite waard. Maar toen ik op die eerste dag van mijn vakantie bij Hotel Cortijo Bravo aankwam, was het net of ik een sprookje binnen kwam rijden. Het elegante witte paleis op de heuvel stak fel af tegen de blauwe lucht en torende als een burcht hoog boven het indrukwekkende landschap uit. Ik had me laten vertellen dat de markies, die er zelf ook woont, dit majestueuze hotel nieuw heeft laten bouwen. Maar eerlijk gezegd lijkt het alsof het er altijd al heeft gestaan, als een baken van modern comfort, stijl en schoonheid in de Andalusische zon. Als ik thuis weer eens de regen tegen de ramen zie kletteren denk ik nog vaak aan mijn vakantie bij de markies van Corijo Bravo. De uitgebreide ontbijtjes, de ontspannen siestas aan het zwembad, het magistrale uitzicht en de overheerlijke en originele gerechten die elke avond weer met veel liefde op tafel kwamen... No |
 | Casa Nanita Als gast van Casa Nanita maak je kennis met het Gran Canaria van lang vervlogen tijden. Eigenaresse Coholet vertelde me dat de naam Nanita komt van haar betovergrootmoeder. Lang geleden was zij het die de scepter zwaaide op het meer dan 20.000 m2 grote landgoed, terwijl haar man het grootste deel van het jaar op Cuba de kost probeerde te verdienen. Veel is veranderd sinds Nanita’s tijd, maar het beste van vroeger bleef bewaard. Want nog steeds is er de schitterende groene omgeving, met een wirwar aan wandelpaden. Nog steeds zijn het de kippen die je als eerste begroeten zodra je het erf oprijdt en staan de geiten en schapen lui te grazen in de wei. Ook in de gastenverblijven is veel hetzelfde gebleven: je kunt nog steeds, net als Nanita, op een frisse winteravond plaatsnemen in de schommelstoel bij de houtkachel. Maar gelukkig gaat Coholet met haar tijd mee en kun je in het zwembad eindeloos genieten van de vele zonne-uren van het eiland. Alhoewel voorzien van alle gemakken van de moderne tijd, waan je je |
 | Finca Las Laderas Bijna 10 jaar geleden werd de Duitse Elke Sellmann hoteldebotel verliefd. Verliefd op Lanzarote, op haar man Juan die ze daar ontmoette én verliefd op een bouwval dat midden in het fascinerende lavalandschap van het eiland lag. En nu ik zelf in hun Finca Las Laderas op Lanzarote ben geweest, begrijp ik wel waarom! Tijdens de jaren van de verbouwing zagen Elke en Juan hoe de ruïne van de oude boerderij die ze samen kochten, langzaam maar zeker veranderde in hun thuis. En niet alleen dat van henzelf, maar ook dat van hun gasten. In de finca bouwden ze namelijk ook drie mooie appartementen voor rustzoekers zoals ik. Daarbij lieten ze zoveel mogelijk details van de authentieke boerderij in tact. Elke wees me in mijn appartementje zelfs op de steen waaraan ooit de kameel werd vastgebonden! Overal voel je het onbegrensde doorzettingsvermogen en de grote hoeveelheid liefde die Juan en Elke hebben gestoken in de verwezenlijking van hun droom. En toen ik eenmaal met een schaaltje olijven en een koud drankj |
 | Cortijo San Jose Brabantse gemoedelijkheid Iedereen weet dat Brabanders gezellige mensen zijn. Ik was dan ook niet verbaasd toen ik Gé en Susan de hand schudde, mij voorstelde en mij direct op mijn gemak voelde. Deze twee rasechte Brabanders zeiden hun leven in het Nederlandse dorpje Mariaheide vaarwel om hier in Puente Genil een nieuw bestaan op te bouwen. Hun doel: vakantieverblijf Cortijo San Jose, waar ik inmiddels het pure Spanje heb geproefd en ontdekt en de heerlijke Bourgondische inslag van dit echtpaar heb ervaren. Vanaf vliegveld Malaga nam ik de snelweg richting Sevilla om na een prachtige rit via het dorpje Puerto Allegre uiteindelijk bij Cortijo San Jose aan te komen. Ik geniet in deze prachtig verbouwde olijfolieboerderij nu al een paar dagen van de stilte, de luxe, de romantiek, de bijzondere sfeer, maar vooral van het aangename gezelschap van Gé en Susan. Hun twee lieve honden Sacha en Sam zijn al net zo gastvrij. Iedere ochtend word ik vrolijk kwispelend door hen begroet. Inmiddels heb ik twee f |
 | Hotel Rural el Patio Dat je met hard werken ver kunt komen, daar weet de familie Ponte alles van. In de afgelopen eeuwen verdienden ze in de fruithandel een klein kapitaal. Maar dat er na gedane arbeid ook ruimte moet zijn om te genieten van het goede leven, dat had de familie eveneens goed begrepen. Meer dan 400 jaar geleden, lieten zij hun enorme landhuis bouwen. Met in het midden een zó prachtige binnenplaats, dat ze het huis maar meteen ‘El Patio’ genoemd hebben. De eeuwenoude drakenboom, die er al stond toen het huis gebouwd werd, heeft z’n plaats op de grote patio behouden en de rustieke architectuur is gebleven. Maar ook de familie Ponte is met z’n tijd meegegaan. Inmiddels vind je er een zwembad, een tennisbaan, sauna, jacuzzi en is er een fitnessruimte. Hard werken doet de familie nog steeds, maar tegenwoordig om het hun gasten naar de zin te maken. Dat harde werken van de familie Ponte en hun fruithandel, daar plukken jij en ik vandaag de vruchten van! |
 | Finca Can Carro De dobbelsteen rolt over de tafel. Zes! Yes, ik heb gewonnen! Ik ben samen met Nathalie en Antonio, de eigenaren van deze mooie finca, een soort van mens-erger-je-niet aan het spelen. Ik heb ondertussen al wat daagjes Mallorca er op zitten en heb veel gezien en beleefd. Zo ben ik bijvoorbeeld naar de parelfabriek in Manacor geweest en heb ik mezelf verwend met een prachtige parelarmband. Hij is net echt! Vandaag ben ik gewoon heerlijk een dagje “thuis” gebleven. Ik wil nog veel dingen zien voordat ik weer richting Nederland ga, maar dat komt morgen wel. De Catalanen zouden zeggen: “Demá, Demá!” Rustig aandoen, je kunt dingen ook uitstellen tot morgen! Ik heb op mijn gemak ontbeten op mijn terras terwijl ik genoot van de rust om me heen. Een goed moment om een spannend boek te verslinden aan het zwembad. En nu ben ik dus gezellig een spelletje aan het spelen met Nathalie en Antonio. Ondertussen hebben ze me uitgebreid verteld hoe ze aan hun paradijsje gekomen zijn. Het komt er eigenlijk o |
 | Hotel Cortijo Escondido De zon op je gezicht, een koud drankje in je hand en je voeten bungelend over de rand van het zwembad, dát is voor mij genieten. Voor een ultiem vakantiegevoel ga ik het liefst naar Kim en Filip en hun schitterende hotel in Andalusië. Ik liep Kim en Filip tegen het lijf toen ik een traditionele Fería (dorpsfeest) bezocht in het prachtige witte dorpje Arcos de la Frontera. In de wirwar van de ritmische muziek, flamencodansende dorpelingen en heerlijke geuren van de Andalusische kookkunst, botste ik letterlijk tegen dit Vlaamse koppel aan. We raakten aan de praat en nog geen half uurtje later had ik een uitnodiging op zak om een nachtje te komen logeren in het hotel dat ze enkele jaren geleden waren begonnen. Als je aankomt bij het charmante en kleinschalige Cortijo Escondido heb je het vakantiegevoel meteen te pakken. Het is er s nachts en overdag heerlijk stil, op de gezellige patio klinkt alleen het zachte kletterende geluid van de fontein. Je eet er smakelijke tapas in de avondzon, geni |
 | La Almunia del Valle Dit nederige stulpje van Patricia en Manuel moet je gezien hebben! Patricia raadde me aan de omgeving per fiets te verkennen. Wat een paradijsje Op twintig minuten van dit prachtige plekje kan je in de winter de skis onderbinden op de skipistes van de Siera Nevada, waar je ook vanuit alle kamers op uitkijkt. Nu is het gelukkig nog de tijd om lekker van het zonnetje te genieten. Ik besloot om een boek uit de bibliotheek te pakken en onderuit te zakken op het terras bij het zwembad. De eigenaren doen er werkelijk alles aan om het je hier naar je zin te maken. Dit koningskoppel uit Madrid hebben hier hun ziel en zaligheid ingestoken en worden duidelijk gedreven vanuit hun passie voor cultuur en natuur. s Avonds kun je in het restaurant aanschuiven voor een heerlijk maal: vis of vlees. En s ochtends kies je waar je zin in hebt. Heerlijk! Nadat ik een drankje heb gedronken met andere gasten, heb ik mijn bed maar eens opgezocht om weg te dromen bij dit romantische plekje Dit stekje lijkt onbetaalbaar, |
 | Finca Son Jorda Eén van de leukste manieren om Mallorca te verkennen is per fiets. Maar je krijgt het er wel warm van! Op een hete zomerdag belandde ik in het plaatsje Ruberts, snakkend naar een groot glas koud water. Ik plantte m’n fiets tegen de dorpskerk –vast en zeker honderden jaren oud, zo zag het eruit- en stuitte zo op de naast de kerk gelegen Finca Son Jorda. De deur zwaaide open (ze hadden me al oververhit aan zien komen) en ik werd uitgenodigd voor een drankje. In mijn beste Spaans raakte ik al gauw gezellig aan de praat met Andreu, de eigenaar van dit 16e-eeuwse landhuis. Over onze passie voor het eiland en niet te vergeten de geschiedenis van de fraaie finca. Een landhuis uit de 16e eeuw, met een schitterende tuin en zwembad: de ideale plek om even op adem te komen. En niet alleen na een lange warme fietstocht door het prachtige landschap van Mallorca! |
 | Finca la Dica Een gezond en mooi plekje Tenerife is beslist geen onbekend eiland voor mij. Ik heb er in het verleden met een huurauto al heel wat kilometers afgelegd en genoten van al het moois dat ik onderweg tegenkwam. Mijn nieuwste ontdekking is Finca la Dica, aan de zuidkant van Tenerife Dit appartement, waar ik nu vijf dagen ben, heb ik inmiddels gebombardeerd tot het gezondste plekje op het eiland. Niet zo gek, want als je hier in de omgeving een wandeling maakt tussen de uitgestrekte wijnvelden en de biologische boomgaarden, is het een en al fruit wat je ziet! Van citroenen, sinaasappelen en appels tot peren en bananen. Het fruit ruikt niet alleen heerlijk, maar je mag het zodra het rijp is ook gewoon plukken. Je begrijpt: dat laat ik me geen twee keer zeggen! Terwijl ik in mijn keukentje van mijn versgeplukte lading fruit een heerlijke fruitsalade maak, denk ik na over wat ik straks ga doen. Pak ik de auto om bij de supermarkt inkopen te doen voor het avondeten of ga ik snel nog een paar baantjes trekken in het z |
 | Cortijo Aguila Real Een historisch landhuis tussen de korenvelden: de ideale plek voor een vakantie in landelijk Spanje. Eigenaar David haalde me over om eens iets nieuws te proberen: paardrijden! Hij liet me de mooiste plekjes van zijn immense landgoed zien, met bloemen in alle kleuren en honderd jaar oude pijnbomen. Het werd een onvergetelijke middag, rijdend door velden vol met zonnebloemen met schitterend uitzicht op Sevilla. s Avonds kwamen de Spaanse specialiteiten op tafel en vertelde David me de geschiedenis van de cortijo. Generaties lang is het een dorpje op zichzelf geweest, met een eigen kerk, een schooltje en stallen voor honderden paarden en stieren. Er is zelfs een arena op het landgoed waar vandaag de dag nog steeds zo nu en dan stierengevechten worden gehouden. Nog maar kort geleden is het domein omgetoverd tot hotel. Compleet met zwembad, restaurant en een schaduwrijke tuin. Gelukkig zijn de oude gebouwen en historische sfeer behouden en is het geworden tot een waar Andalusisch vakantieparadijsje. |
 | Hotel Rural Finca Salamanca Eerlijk gezegd geloofde ik het niet toen David het me vertelde. David, eigenaar van het landgoed Finca Salamanca, probeerde me namelijk wijs te maken dat er op Tenerife piramides te vinden waren. “Ja ja”, dacht ik: “in z’n dromen misschien!” Als het aan mij lag had ik de hele week aan het zwembad gelegen. Met af en toe een wandelingetje door de omliggende botanische tuinen, een smakelijke plaatselijke specialiteit in het restaurant: ik zou me wel vermaken op La Finca Salamanca. Maar na een paar dagen luieren daagde David me uit. Hij zou me wel eens laten zien dat er piramides staan op Tenerife. Vlakbij de Finca, op weg naar het plaatsje Guimar –ook zeer de moeite waard trouwens- zag ik tot mijn stomme verbazing ineens de afslag aangekondigd: ‘ Parque Etnográfico Pirámides de Güímar’. Toegegeven, ze lijken niet echt op de piramides uit Egypte, maar piramides zijn het zeker. Nog steeds is het een mysterie wie ze heeft gebouwd en waarom. Wie denkt dat piramides alleen in Eg |
 | Hotel Rural Costa Salada Eigenlijk was ik van plan niet veel meer te doen dan lekker luieren bij het zwembad en in de jacuzzi. Maar op aanraden van eigenaar Paolo heb ik m'n slippers verruild voor steviger exemplaren en ben in het wilde weg gaan wandelen. Met een landgoed van 240.000 m2 tot je beschikking vind je hier eindeloos veel rust en ruimte. 's Avonds werden Paolo en ik niet alleen rozig van de wijn, maar meer nog van de ondergaande avondzon die alles deed baden in een gloed van roze schemer. Daar, hoog boven de gigantische gitzwarte rotsen, uitkijkend over de eindeloze oceaan, wist ik het zeker: deze finca is in alle opzichten de top van Tenerife. |
 | Hotel Molino de Santillan Eigenwijs als ik ben, weiger ik een routeplanner te gebruiken op vakantie. Laat mij maar ouderwets met een plattegrond m’n weg vinden. Véél avontuurlijker, véél leuker, alleen duurt de reis daardoor soms ook wat langer… Daar reed ik dus, urenlang over slingerende binnenwegen van Zuid Spanje. Plots zag ik temidden van de groene heuvels vol amandelbomen een wit/geel gekleurd landhuis. Ik had het hotel gevonden: de Molino de Santillan. Vanuit de tuin hoorde ik een bulderende schaterlach. Het bleek Alfonso, de manager van het hotel. Hij zat daar, zoals iedere zondag, uitgebreid te genieten van de lunch. Hij sprong meteen op om me met een ferme handdruk welkom te heten en voor te stellen aan zijn familie. “Die kamer, dat komt later wel”, zei hij, “Ga zitten en geniet”. En nu, een heerlijke maaltijd, een dutje en een duik in het prachtige zwembad later, ga ik nog een avondwandeling maken door de prachtige omgeving van het hotel. Over kronkelende wandelpaden, zonder plattegrond. W |
 | Hotel el Nogal Eindeloos genieten Op 1400 meter hoogte in het El Teide gebergte, niet ver van de mooiste stranden van Tenerife, ligt het kleine hotel El Nogal. Ondanks de rustige ligging vind je al het moois van Tenerife binnen handbereik. De ongerepte natuur in de bergen waar je urenlang kunt wandelen, de stranden met alle watersporten die je kunt bedenken en mooie historische plaatsen met kronkelende kleine straatjes. Maar misschien overkomt jou hetzelfde als wat mij gebeurde. Ik heb van het eiland namelijk niet zoveel gezien tijdens mijn week in El Nogal! Niet zo vreemd als je bedenkt wat dit 18e-eeuwse landhuis allemaal te bieden heeft. Het landhuis is helemaal in traditionele stijl verbouwd: met warme sfeervolle kleuren en historisch meubilair. Dezelfde warme sfeer is ook letterlijk terug te vinden: er is een spa compleet met binnenzwembad, jacuzzi, sauna, Turks bad, massage en schoonheidsbehandelingen. Eén ding is zeker: op Tenerife hoef je je nooit te vervelen, en zeker niet in El Nogal: daar is het eindeloos |
 | Dos Mares Hotel Er zijn maar weinig plekken waar je twee werelden in één blik kunt vangen. Hotel Dos Mares aan de Costa de la Luz is zo’n plek. En dat is niet alleen omdat je in Europa bent en tegelijkertijd Afrika kunt zien liggen, maar ook omdat twee andere werelden elkaar hier vinden. Tarifa is het mekka voor de watersporter en de (kite)surfer en dus een ideale stek voor een sportieve vakantie. Maar ook levensgenieters zoals ik, die voornamelijk op zoek zijn naar een weekje volledige ontspanning, kunnen hun hart hier ophalen. Inspanning en ontspanning gaan hier hand in hand. Met de helderblauwe zee voor mijn deur kun je wel raden waar ik me die week voornamelijk mee bezig hield…Precies! Heerlijk luieren aan het strand, met een lekker windje voor de nodige verkoeling en fijne golven voor een frisse duik. En natuurlijk kijken naar de spectaculaire kunsten van de durfals op het water. Want er is toch niets fijner dan kijken naar hoe anderen druk bezig zijn terwijl je zelf lekker niks doet. Ach, ik kon toch al |
 | Sa Rota de'n Palerm Appartement Felisa is een echte levenskunstenaar: een genieter van de mooie dingen van het leven. En het leuke is dat ze haar passie voor het leven graag met je deelt! Haar finca is dan ook een waar meesterwerk. De kamer waar ik verbleef bijvoorbeeld, was ingericht met meubelen die Felisa op allerlei antiekmarktjes bij elkaar gespaard had. Met een boeket versgeplukte wilde bloemen op tafel en eigengemaakte jam voor het ontbijt zorgt ze er tot in de kleinste details voor dat je niets tekort komt tijdens je verblijf. Met zo’n mooie ligging hoef je eigenlijk je hele vakantie het landgoed niet af. Meteen als je wakker wordt begint het grote genieten al. Zodra je de antieke groene luiken openzet straalt de nieuwe dag je tegemoet. En daarna met een kopje koffie en een broodje met Felisa’s zelfgemaakte jam tussen de vele vijgenbomen langzaam aan wakker worden: Felisa weet je helemaal onder te dompelen in de kunst van het genieten. |
 | Sa Rota de'n Palerm Hotel Felisa is een echte levenskunstenaar: een genieter van de mooie dingen van het leven. En het leuke is dat ze haar passie voor het leven graag met je deelt! Haar finca is dan ook een waar meesterwerk. De kamer waar ik verbleef bijvoorbeeld, was ingericht met meubelen die Felisa op allerlei antiekmarktjes bij elkaar gespaard had. Met een boeket versgeplukte wilde bloemen op tafel en eigengemaakte jam voor het ontbijt zorgt ze er tot in de kleinste details voor dat je niets tekort komt tijdens je verblijf. Met zo’n mooie ligging hoef je eigenlijk je hele vakantie het landgoed niet af. Meteen als je wakker wordt begint het grote genieten al. Zodra je de antieke groene luiken openzet straalt de nieuwe dag je tegemoet. En daarna met een kopje koffie en een broodje met Felisa’s zelfgemaakte jam tussen de vele vijgenbomen langzaam aan wakker worden: Felisa weet je helemaal onder te dompelen in de kunst van het genieten. |
 | Finca La Salud Gran Canaria en modern design: niet echt een voor de hand liggende combinatie. Toen eigenaresse Laura me ophaalde van het vliegveld om naar haar Finca La Salud te gaan, verwachtte ik dan ook een historisch landhuis, ingericht in traditioneel Canarische stijl. Maar ik had het mis. Vlak na het stadje Telde sloegen we een klein weggetje in dat leek te leiden naar het einde van het eiland. Laura was de bochtige weg wel gewend, en al gauw arriveerden we bij de door uitgestrekte wijnvelden omringde finca. Wat een luxe: wijn van je eigen land. Ooit was het gebouw in handen van Benedictijner monniken, en de oorspronkelijke constructie van het huis herinnert aan die tijd. Zo ook de bodega, die nu tot gastenverblijf is omgetoverd. Ik stond ervan versteld hoe Laura en haar man Unai erin geslaagd zijn de historische elementen van het huis te combineren met modern design. Geen overdaad van frutsels en franje, maar rust en ruimte, zowel binnen in huis als buiten. De ideale plek dus voor wie weg wil van de drukte, naar een |
 | Casa el Olivar Het dorpje Santa Lucia is één van de best bewaarde geheimen van Gran Canaria. De schoonheid van het eiland trekt jaarlijks duizenden toeristen, waardoor je op sommige plekken het gevoel kunt krijgen dat je met 100 man tegelijk aan het ‘genieten’ bent van rust en ruimte. Maar Santa Lucia is anders. Santa Lucia is de plek voor reizigers die komen voor het échte Gran Canaria. Dat is precies de reden dat Enrique er nooit meer weg wil. Zijn huis, Casa El Olivar, bevindt zich al meer dan 400 jaar vlak buiten het dorp. Met een heerlijke tuin om je even in terug te trekken om wat te lezen, een baantje te trekken in het zwembad of gewoon om te genieten van de stilte. Elke dag maakte ik de wandeling door de typisch Spaanse straatjes naar het dorp. Een gesprekje bij de bakker, een bezoekje aan de kerk, eigenlijk gebeurde er niks spectaculairs. Maar dat is precies waar ik voor kwam. Voor rust en stilte in misschien wel het mooiste dorp van Gran Canaria. |
 | Casa Vista Salinas Het lijkt wel alsof iedereen op Lanzarote over artistiek talent beschikt. Zou het door het overweldigende landschap komen? Zijn het de vele kleuren van de natuur, kleuren die extra stralen door de krachtige Afrikaanse zon? Ik weet niet wat de reden is, maar het zorgt er in elk geval voor dat er op het eiland bijzonder veel aandacht is voor schoonheid. Zo ook in Yaiza waar eigenaar Santiago alweer 12 jaar geleden een oude boerderij verbouwde. Alleen al de eindeloze vergezichten maken de Casa Vista Salinas buitengewoon. Maar de boerderij zelf heeft ook bijzonder veel te bieden. Want waar eerst nog een ruïne stond, zijn nu vier luxe ‘casitas’ verschenen. Je vindt er alles voor een fijne vakantie: een sfeervol ingericht huisje, een eigen terras met uitzicht op de zoutvelden, de zee, een riant zwembad met jacuzzi en bovenal heel veel rust en ruimte. Met een perfect gevoel voor vorm en kleur creëerde Santiago een schitterend samenspel van contrasten: tussen het zwart van de omliggende lavagrond, de |
 | Torrent Fals Hotel Het staat er al meer dan 500 jaar en het lijkt of de tijd er heeft stil gestaan. Honderden jaren geleden hadden de bewoners van Torrent Fals hetzelfde schitterende uitzicht op deze uitgestrekte wijnvelden en het indrukwekkende Tramontana-gebergte in de verte. Ik probeerde het me voor te stellen toen ik met mijn benen over de rand van het zwembad wat verkoeling zocht. Pedro’s familie heeft generatie op generatie hard gewerkt om het land te bewerken, te onderhouden en te maken tot wat het nu is. Het Torrent Fals hotel is niet alleen een fantastische plek waar de echte rustzoeker zijn hart ophaalt, maar ook nog een lust voor het oog. Hoewel deze oude ‘finca’ er na zoveel eeuwen nog net zo uit ziet als vroeger, is er toch wel het een en ander veranderd. Eigenaar Pedro rijdt niet meer rond met paard en wagen zoals zijn voorouders dat deden, maar in een stijlvolle oude sportwagen. Hij ploetert ook niet meer op het land om de streek van wijn te voorzien, maar draagt vooral zorg voor zijn gasten, levensgeniete |
 | Hotel El Horcajo Het was een warme augustusmaand, de eerste keer dat ik Hotel El Horcajo bezocht. Dat wordt zo veel mogelijk relaxen en zo min mogelijk bewegen, dacht ik van tevoren. Ik kon me niet voorstellen dat de warme Zuid-Spaanse zon het zou toelaten dat ik ook maar iets zou ondernemen. Maar ik had me vergist. Want wie in Hotel El Horcajo verblijft, maakt kennis met een andere kant van Spanje dan alleen maar zee en het strand. De charmante cortijo ligt middenin één van de mooiste natuurgebieden van Andalusië: Nationaal Park Sierra de Grazalema. Vanuit je hotelkamer stap je zó het park in, waar je urenlange wandel- of mountainbike tochten kunt maken. In de week dat ik er was, heb ik elke dag iets nieuws ontdekt. Vroeg op de dag of bij het vallen van de avond, dat wel. Tussendoor vermaakte ik me uitstekend bij het hotel, waar je ook als je niets wilt ondernemen, kunt genieten van de omliggende ongerepte natuur. Liggend op m’n stretcher bij het zwembad vlogen bijzondere vogelsoorten zomaar voorbij e |
 | Caserío de Mozaga Iedereen op Lanzarote kent de naam Bethencourt. Want zeven eeuwen geleden zou ridder Juan Bethencourt het eiland zijn huidige naam gegeven hebben. Na een lange tocht op zee stapte Juan aan wal, brak daarbij prompt zijn lans en besloot het eiland de naam ‘lanza rota’ (gebroken lans) te geven. Dus toen ik Gonzalo Bethencourt, de eigenaar van Casério de Mozaga ontmoette, vertelde ik hem dat ik het best bijzonder vond om een nakomeling van ridder Juan te ontmoeten. Waarop Gonzalo me meteen hartelijk begon uit te lachen. Dat verhaal met die lans was je reinste onzin en hij had al helemaal geen ridders in de familie. Feit is wel dat de familie van Gonzalo al eeuwenlang een schitterende boerderij in bezit heeft: de Caserio de Mozaga. Deze 18de eeuwse finca is nu een stijlvol ingericht hotel, en herbergt tevens één van Lanzarote’s beste restaurants. Het interieur bevat veel antieke meubelen en ademt de sfeer van vroeger, maar heeft toch een eigentijdse uitstraling. Een week lang heb ik genot |
 | La Quinta Roja Iedereen op Tenerife kende de Markies van "La Quinta Roja". Niet alleen was hij geliefd vanwege zijn liefdadigheid, hij stond met name bekend om zijn goed gevoel voor stijl, schoonheid en comfort. En dat allemaal vijfhonderd jaar geleden. Inmiddels is zijn imposante villa omgetoverd tot Hotel La Quinta Roja: één van de heerlijkste oorden waar ik ooit geweest ben. Het is prachtig ingericht met eeuwenoude houten vloeren, er is een binnenplaats met fontein en zelfs een 'lounge area' in een torentje om ontspannen een boek te lezen. Begin de dag vroeg met de heerlijkste verse vruchten bij je ontbijt, en eindig aan de bar in de naastgelegen typisch Spaanse wijnbar: met heerlijke plaatselijke wijnen en tapas om je vingers bij op te eten. Gelegen tussen paleizen, kloosters en kerken in het sfeervolle plaatsje Garachico, is La Quinta Roja een unieke plek om te genieten van de vele charmes van Spanje. |
 | Caserio de San José Ik hoorde nog wat gesputter en toen stond ik stil. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Tijdens mijn ontdekkingstocht over het eiland was ik helemaal vergeten te tanken! Toen Emma, de eigenaresse van Caserio de San José de Las Vegas, in haar auto voorbij tufte en ze me zo hulpeloos zag staan, stopte ze direct om me te helpen. Even later zat ik naast haar en reden we naar haar huis om de wegenwacht te bellen. Ik wist toen nog niet dat ik de rest van mijn vakantie zou doorbrengen in Casa El Caqui, een van de twee huizen die Emma verhuurt op haar landgoed. Onder het genot van een wit wijntje, “om te bekomen van de schrik”, stelde ze voor dat ik zou blijven om de nacht door te brengen. De zon ging al bijna onder en ik kon nu toch nergens meer naartoe. Een nachtje op een van de mooiste plekken die ik ooit had gezien? Daar had ik natuurlijk geen bezwaar tegen! Die avond wandelde ik voor het slapengaan nog over het uitgestrekte landgoed. Toen herinnerde ik me ineens iets wat Emma had gezegd. Casa El Caqui was |
 | Can Fuster Ik was eigenlijk op weg naar Cala Sant Vincente in het noorden van Ibiza. Een hele week was ik op onderzoek uit geweest in de vele hippe nachtclubs van Ibiza en nu vond ik het wel even welletjes. Tijd om de andere kant van Ibiza te ontdekken! Een dagje aan de prachtige noordkust leek mij de ideale manier om bij te komen. Ik wist toen nog niet dat ik onderweg van gedachten zou veranderen en heel toevallig een nog veel betere plek zou vinden om te relaxen: het 150 jaar oude landhuis Can Fuster. Ik vond hotel Can Fuster langs de weg naar het strand, in het mooie dorpje Sant Joan de Labritja. De prachtige oude boerderij van eigenaar Toni staat in een weelderige tuin van 60.000 vierkante meter met olijven, vijgen- en amandelbomen. Net als zijn ouders is Toni opgegroeid op het landgoed en enkele jaren geleden heeft hij het helemaal gerenoveerd zonder de authentieke sfeer ervan te veranderen. Vele uren heb ik doorgebracht in de tuin bij het zwembad. Gewoon met een fijn boek op schoot, een schaaltje vers fruit er |
 | Casa El Lance Kon ik geuren maar in woorden vangen. Of via de mail versturen. Dan zou ik je laten meegenieten van de geur van landgoed El Lance: frisse lucht zoals je die zelden ervaart. Het landgoed ligt temidden van de eucalyptusbomen, waardoor elk voorbij waaiend briesje zorgt voor een heerlijke subtiele eucalyptusgeur. Maar voor geuren ben ik hier niet gekomen natuurlijk. Vanmiddag heb ik om de omgeving te verkennen de fiets gepakt vanuit El Lance. Zonder kaart fietste ik kriskras door de prachtig groene omgeving met z’n vele palm- en fruitbomen. Ik was blij toen ik, oververhit door de warme zon, het dorpje Firgas had bereikt. Aangekomen op het dorpsplein met zijn lieflijke witte huizen rondom de fontein stuitte ik onbedoeld meteen op datgene waar het dorp bekend mee is geworden: water. De natuurlijk bron van Firgas voorziet de mens al eeuwen lang van zuiver en geneeskrachtig mineraalwater. En na mijn fietstocht kon ik wel wat van dat wonderwater gebruiken! Met een paar flesjes mee in mijn rugzak keerde ik na een st |
 | Casa el Morro Lang geleden ben ik in Indonesië geweest, een reis die ik graag nog eens over zou doen. Maar ja, Azië ligt niet bepaald naast de deur. Toen ik laatst op Lanzarote de tuin van Casa el Morro inliep, moest ik ineens heel sterk aan die reis denken. Ik wist niet precies waardoor het kwam. Eenmaal in het huis kwam de geur van heerlijk eten me tegemoet. Ik ging mijn neus achterna en trof eigenaresse Raquel in de keuken. En wat bleek? Raquel had jarenlang op Bali gewoond. Toen ze besloot op Lanzarote een guesthouse te beginnen, wist ze dat ze heimwee zou krijgen naar haar tijd in Indonesië. En dus werd Casa el Morro helemaal in de sfeer van wat jarenlang haar thuis was geweest. Overal Balinese meubelen, sierlijke Indonesische decoraties en niet te vergeten de Aziatische gastvrijheid. Dankzij de bijzondere mix van westerse architectuur, oosterse inrichting en de hartelijkheid van Raquel heb ik een fantastische vakantie gehad. En natuurlijk ook door het heerlijk zwembad en de leuke, gezellige stadjes |
 | Casa el Castanar Middenin de natuur, in het noordelijke deel van Gran Canaria, vind je het 2000 m2 grote landgoed van Vincente. Tenminste, als je een beetje kaart kunt lezen. En laat dat nou net één van de dingen zijn waar ik heel slecht in ben. Hoezeer ik ook mijn best deed, rijdend door Gran Canaria’s prachtige natuur, Vincente’s landgoed kon ik niet vinden. Net toen ik de hoop wilde opgeven, kwam er een auto voorbij. Een oud mannetje in een bijna net zo oude auto wilde me wel helpen. Maar van Vincente had hij nog nooit gehoord. Met handen en voeten vertelde ik hem wat ik had gehoord over het landgoed: dat het een paradijs is voor wandelaars, over het fantastisch mooie uitzicht, het fijne zwembad en de vier geelgekleurde Canarische huisjes die Vincente gebruikt als gastenverblijven. En dat één van de huisjes vroeger eigendom was van de leraar van het nabijgelegen dorp. Plots gaf de oude man blijk van herkenning. Het huis van de leraar, dat kende hij wel uit zijn jonge jaren. En zo kwam ik uren late |
 | S'Olivaret Middenin het indrukwekkende Traumantana-gebergte staan al meer dan duizend jaar een landhuis: s’Olivaret. Susanna -een echte Spaanse schone- wachtte me op bij het zwembad met een heerlijk glas koele ‘rosado’ wijn. Je zou denken dat ze hier is opgegroeid, ze kent het landgoed als geen ander. Eeuwenlang hebben families hier geleefd van de olijfolie die er werd gemaakt. De enorme pers die gebruikt werd voor de olieproductie is bewaard en wat ooit de stallen waren, is nu één van Mallorca’s beste restaurants. Op aanraden van Susanna heb ik de auto laten staan en ben ik de omgeving gaan verkennen op de fiets. Het was een pittig ritje, maar absoluut de moeite waard. Ver verwijderd van de bewoonde wereld fietste ik door de stilte van het grillige berglandschap. Terug in s´Olivaret ben ik ’s avonds meteen de sauna in gedoken: dat had ik wel verdiend na zo’n middag klimmen. In mijn dromen die nacht fietste ik nog steeds: almaar verder over kronkelende bergwegen, de ondergaande zon tegemoet. |
 | Sa Franquesa Vella Mijn eerst keer Mallorca kan ik me nog goed herinneren. Ik verwachtte er niet al teveel van: bomvolle stranden en terrassen vol toeristen, dat was wat ik had gehoord. Maar inmiddels weet ik beter en kom ik er met regelmaat terug om te genieten van rust en natuur. Iedere keer ontdek ik er wat nieuws. Mijn laatste ontdekking is wel heel bijzonder: de Finca Sa Franquesa Vella. Zelden heb ik mensen ontmoet die zo streven naar perfectie als Catalina en Antoni, de eigenaars van dit landhuis uit de vijftiende eeuw. Je zou denken dat er aan deze finca niet echt veel te verbeteren valt. "Het is toch al helemaal perfect zo?" vroeg ik Catalina dan ook. De avond ervoor had ik tijdens het diner mijn ogen uitgekeken naar de omliggende graanvelden die bedekt werden door de rode gloed van de ondergaande zon. En nu zat ik aan het ontbijt van hetzelfde uitzicht te genieten, met op de achtergrond een zacht klassiek muziekje. "Nee, perfect was het nooit", legde Catalina me uit. Ze was heus wel tevreden met |
 | Xarc Agroturisme Onderweg vraag ik me af waar deze weg naartoe leidt. Vrijwel meteen zie ik de borden es Xarc Agroturisme staan. Een stoffig weggetje leidt me naar Juans Xarc. Hij zag in de verte al een stofwolk van de auto en staat me al op te wachten. Er komen hier niet veel autos, zegt hij, dus ik wist dat je hier moest zijn. Bart, een goede vriend van me, had me over Xarc Agroturisme verteld en dat het zelfs in het hoogseizoen, waar het op Ibiza echt een drukte is, je je hier compleet terug kan trekken van al het gefeest. Zodra ik uit mijn auto stap merk ik het dan ook meteen. Op het stuk land, vol fruit-, olijf- en amandelbomen, is de serene rust overheersend. Heerlijk! Ik word enthousiast verwelkomd door Juan. Zijn vrolijkheid is aanstekelijk. Ik heb helemaal zin in deze week! Hij laat me mijn kamer zien en weet zeker dat ik hier een mooie week zal hebben en me thuis zal voelen. Mi casa es su casa!, zegt hij dan ook. Deze week is mijn huis jouw huis! Met het schitterende uitzicht op het heuvella |
 | Hotel Rural San Miguel Ongelofelijk: nog maar net weg uit de dagelijkse drukte, voelde ik me hier aangekomen, ineens helemaal van de wereld. Voor me stond een prachtig huis, omringd door honderden wilde bloemen, met muren rood als bloedkoraal. Meer dan drie eeuwen geleden is het opgetrokken uit de rotsachtige stenen van het eiland. Vandaag de dag herbergen de dieprood gekleurde muren geen families meer, maar is het gerestaureerd tot één van de sfeervolste hotels van Tenerife. Aan alles merk je dat het huis met liefde in ere is hersteld. Of het nu de honderden, met zorg geplaatste mozaïeksteentjes bij het thermaalbad zijn, of de authentieke inrichting van de kamers: hier is met hart en ziel gewerkt. De wilde bloemen zijn tot tuin gemaakt, waardoor je zó uit je hotelkamer in een overweldigende tuin stapt. Door hun inrichting hebben ook de kamers zelf de sfeer van het verleden behouden, hoewel ze uiteraard van alle moderne gemakken zijn voorzien. Wie van badderen houdt, zal zich hier goed vermaken: je kunt ge |
 | El Chorro Villas Ontspanning door inspanning… Tijdens mijn vakantie staat het woord ‘ontspannen’ vaak bovenaan mijn lijstje. Dit keer gooi ik het roer drastisch om: ontspannen wordt nu inspannen. Met de nodige adrenaline in mijn lijf heb ik inmiddels ontdekt dat het juist heel goed is om af en toe iets heel anders te doen. Het geeft je nieuwe energie! In de omgeving van El Chorro maak ik in het natuurgebied Desfiladero de los Gaitanes spectaculaire dingen mee. Rafael, voor insiders Rafa, is de eigenaar van El Chorro Villas, dat bestaat uit tien villa’s die liggen op een groot landgoed. Ik heb een prachtige villa en kan hier natuurlijk heerlijk gaan relaxen, maar de omgeving leent zich uitstekend voor diverse outdooractiviteiten. Dat maakt het voor mij zo spannend en uitdagend. Rafa weet feilloos welke plekjes hij mij moet laten zien. In de paar dagen dat ik hier ben, wordt mijn conditie behoorlijk op de proef gesteld. We rijden paard, maken een quad-tour, mountainbiken en wandelen door de prachtige natuur. Het ene |
 | Casa Shanti Op de achterkant van de envelop stond alleen de naam Raquel. Ergens in mijn hoofd rinkelde wel een belletje, maar pas toen ik de postzegel zag, wist ik het. Raquel uit Lanzarote! Meteen kwamen de warme herinneringen die ik had aan mijn vakantie in haar bijzondere casa weer bovendrijven. De lange gesprekken die ik met haar had over haar reizen naar Indonesië, de inspiratie die ze daar had opgedaan voor de inrichting van het huis, mijn zwerftochten door het woeste landschap van het eiland... Wat was het heerlijk daar! Nieuwsgierig scheurde ik de envelop open en mijn oog viel meteen op de fotos die erbij zaten. Fotos van een mooi wit huis, gebouwd volgens de traditie van Lanzarote en zeer sfeervol ingericht in Raquels herkenbare en excentrieke stijl: kleurrijk, warm en met prachtige houten meubels en decoraties uit Bali. In haar brief nodigde ze me uit om een paar dagen te komen logeren in Casa Shanti, het tweehonderd jaar oude dorpshuis op de fotos en haar tweede gastenverblijf op Lanzarote. Die uit |
 | Finca Son Palou Pas rond middernacht landde mijn vertraagde vliegtuig op Mallorca. Bang dat ik ‘m uit bed zou bellen, nam ik contact op met Mark, de manager van hotel Son Palou. Die gelukkig nog met een paar van zijn gasten zat na te tafelen in zijn restaurant. “Geen probleem, blijf rustig wachten, ik kom er nu aan!”. Honderduit vertellend reed Mark me in het donker naar Son Palou. Waar ik zodra mijn hoofd het kussen raakte, wegzonk in een heerlijk diepe slaap. Toen ik de volgende ochtend de gordijnen opendeed, wist ik niet wat ik zag: eindeloos veel uitzicht. Glooiende groene velden, ruige bergen ver weg, en alles badend in de warme ochtendzon. Wat een fenomenaal panorama, alsof je duizenden kilometers van de bewoonde wereld verwijderd bent. Mark vertelde me tijdens het ontbijt over het immense landgoed van Son Palou, dat bijna de gehele vallei van Oriënt beslaat. Zover als je kunt kijken, zo groot is het domein. Maar wat ontdekte ik tijdens mijn middagwandeling? Een paar stappen buiten het hotel sta je zomaar |
 | Casa Dominique Rust, natuur en genieten van de goede dingen in het leven: daar was ik hard aan toe. Toen ik werd getipt over een kleinschalig appartementencomplex op Lanzarote, gelegen middenin een natuurpark, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. En toen ik hoorde dat het gerund werd door een charmante Française wist ik het zeker: hier moest ik naartoe. Want genieten van het leven – het 'joie de vivre' - dat zit de Fransen in de genen. Al op de eerste dag voelde ik me dankzij Dominique helemaal thuis. Met schitterend zicht op de zonsondergang, vertelde Dominique me haar verhaal. Tien jaar geleden was het alweer, dat ze besloot om op Lanzarote haar geluk te gaan beproeven. Het was lang niet altijd gemakkelijk geweest, maar inmiddels zou ze nooit meer wegwillen. Tsja, ik geef haar geen ongelijk. Vooral het uitzicht, daar was Dominique meteen als een blok voor gevallen. En er zullen weinig mensen zijn bij wie dat niet gebeurt. Alledrie de casita’s, ingericht met een perfecte mix van moderne ruimtelijkheid en antieke |
 | Hotelito del Golfo Tijdens een wandeling in het Timanfaya National Park kwam ik Sofie en Wilma tegen. Zij waren al een tijdje op Lanzarote en vertelden me dat ik -als visliefhebber- beslist het dorpje El Golfo moest bezoeken. Diezelfde avond nog begaf ik me naar het gezellige dorpje, dat eigenlijk niet veel meer bleek te zijn dan één straat vol met visrestaurants. Al snel had ik een restaurant gevonden waar ik me tegoed deed aan een heerlijke plaatselijke specialiteit. En dan die zonsondergang... hier wilde ik wel even blijven: dit smaakte naar meer! Ik vroeg de ober of hij nog een leuke slaapplek wist in El Golfo. Dat kon wel eens lastig worden in deze tijd van het jaar, aangezien het dorp maar over één hotel beschikt: Hotelito del Golfo. Ik kon het allicht proberen, en ging op pad. Aan het begin van de straat vond ik wat ik zocht: het Hotelito del Golfo was oorspronkelijk alleen een restaurant, maar is uitgebreid tot een hotel. Comfortabel en charmant: precies wat ik nodig had. Ik had geluk, er was nog |
 | Finca Las Longueras Tijdens mijn eerste wandeling in de Ageate Vallei had ik het gevoel op ontdekkingsreis te zijn. Alsof ik ergens kwam waar niemand eerder was geweest. Hier kom je op één plek de diversiteit aan natuur die Gran Canaria rijk is tegen: van cactussen van het droge kustgebied tot en met de dennenbossen van de bergen. Het is goed te zien dat de eilandbewoners trots zijn op hun vallei. Met allerlei fruitbomen, palmbomen, tuinen, leuke huisjes en bloeiende bloemen is het er een paradijsje op aarde. En in dat kleine paradijs, midden tussen de bananen, sinaasappels, avocado's en papaya’s stuitte ik op de Finca Las Longueras. Al meer dan honderd jaar is dit kleurrijke landgoed het domein van echte levensgenieters. Ik genoot er van de uiterst sfeer- en smaakvol ingerichte kamers, het prachtige zwembad, middenin het mooiste stukje natuur van Gran Canaria. Tsja, ik zou gek zijn om het best bewaarde geheim van deze verborgen vallei te gaan verklappen… |
 | Hacienda Buen Suceso Toen Jorge me tipte over de Hacienda Buen Suceso aarzelde ik geen moment en vertrok naar Gran Canaria. Prima locatie, dacht ik: niet ver van het levendige Las Palmas met z’n barretjes en restaurants, vlakbij mooie plaatsen als Arucas en met volop mogelijkheden voor tal van buitensporten. Uitstekend voor een weekje weg. Een week lang ben ik mezelf helemaal te buiten gegaan. Ik maakte wandeltochten over de vele ‘caminos reales’, ging mountainbiken over de (gelukkig goed geasfalteerde) bergweggetjes en toerde urenlang door woest, onherbergzaam landschap. Heerlijk om je hoofd tot rust te laten komen, maar mijn lijf was na een week wel moe! Gevloerd door spierpijn in mijn hele lijf bleef ik eens een dagje op de Hacienda en ontdekte toen pas hoe relaxed het op het historische landgoed zelf is. Want niet alleen de mooie omgeving maakt je rustig, maar zeer zeker ook de jacuzzi en het Turkse stoombad. En toen ik ontdekt had dat je er ook massages kunt krijgen, heb ik meteen nog maar een week aan mijn vakanti |
 | Hotel Rural Casablanca Toen Marco mij vertelde over een landhuis met de naam Casablanca, raakte ik meteen in een romantische bui. Want wat mij betreft gaat er qua romantiek toch echt niets boven de aloude filmklassieker Casablanca. Dat een landhuis op Tenerife in de verste verte niets te maken had met de film met Humhrey Bogart en Ingrid Bergman, dat zat er natuurlijk dik in. Desalniettemin werd mijn romantische ziel toch zeer zeker gevoed toen ik er eenmaal was. Het 18de-eeuwse landhuis is een paar jaar geleden liefdevol verbouwd met veel aandacht voor detail en traditie. Ondanks de aanwezigheid van eigentijdse snufjes zoals draadloos internet en blinkende moderne badkamers ademt het huis toch de sfeer van vroeger uit. ’s Avonds toen ik met Marco aan de rand van het zwembad een glaasje wijn aan het drinken was, kon ik het toch niet laten even te proosten op het -voor mij- meest romantische koppel uit de filmgeschiedenis: "Here’s looking at you, kid." Waarna Marco mij verdwaasd aankeek en nog maar een duik nam in h |
 | Cerro de Hijar Waar ik ook ben, als er een heuvel of berg in de buurt is klim ik altijd naar het hoogste punt. Als ik dan op de top sta en neerkijk op de wereld die aan mijn voeten ligt, krijg ik een intens gevoel van vrijheid. Niemand in de buurt, een fantastisch vergezicht om me aan te vergapen en volop frisse lucht om op te snuiven, heerlijk! Toen ik een weekje doorbracht bij mijn vriend Guillermo in het Cerro de Hijar hotel, had ik dat gevoel de hele tijd. En ik hoefde er niet eens voor te klimmen! Midden in het Sierra de las Nieves natuurreservaat, op 650 meter hoogte, doet Guillermo er alles aan om het zijn gasten naar de zin te maken. Terwijl mijn oude vriend overdag druk in de weer was, staarde ik op mijn luchtbedje in het zwembad loom naar de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada en de sneeuwwitte huizen van het dorpje beneden. Hoe graag ik ook op wilde staan om op mijn mountain bike deze prachtige omgeving eens te verkennen, het duurde een paar dagen voor ik me er toe kon zetten. Want dit hotel is echt de ideal |
 | App. Casas de Montejaque Witter dan wit Gemoedelijk, stijlvol en witter dan wit! Als ik het dorpje Montejaque binnenrij, kijk ik mijn ogen uit en voel ik direct nieuwe energie opborrelen. Wat is het hier mooi! Het dorpje ligt in een bergkom en de indrukwekkende bergen van Ronda steken prachtig af tegen de strakblauwe lucht. Verderop zie ik overal witte huisjes. Wat een contrast in kleuren. Ik stop even om enkele foto’s te schieten, want dit beeld wil ik koesteren en straks mee nemen naar Nederland. De stralende zon doet er nog een schepje bovenop en brengt mij direct helemaal in de typische sfeer van Andalusië. Dat gevoel wordt nog sterker als ik bij Casa de Montejaque hartelijk wordt ontvangen door Cristobal, die als échte local niet raakt uitgepraat over Montejaque. In vloeiend Spaans vertelt hij mij alles over zijn ‘casas’ en dat de naam Montejaque eigenlijk ‘Lost Mountain’ betekent. Het maakt mij niet uit: ik weet nu al dat ik mij hier niet ‘lost’ ga voelen. Hij overlaadt mij met leuke tips voor activit |
 | Casa de Hilario Zelden kom je ze tegen: mensen die gezegend zijn met meerdere talenten. José, de eigenaar van Casa de Hilario, is zo iemand. Ik was behoorlijk onder de indruk van wat hij allemaal voor elkaar gekregen had in de afgelopen paar jaar. Hij is eigenaar van één van Lanzarote´s allerbeste restaurants, en bezit ook nog eens twee hotels. Waarvan El Hilario met stip de mooiste is. Met veel gevoel voor stijl liet hij een oude boerderij uit 1730 omtoveren tot een kleinschalig en gemoedelijk hotel. Uiteraard met een fijn zwembad en een mooie tuin erbij. Helemaal af, zou je denken. Maar zo zit José niet in elkaar. Hij wilde niet zomaar het zoveelste hotel op het eiland bouwen, dit moest iets bijzonders worden. Dus liet hij voor elke kamer een kunstenaar komen. Met als resultaat dat geen één kamer hetzelfde is, en iedere ruimte in het hotel een geheel eigen sfeer en stijl bezit. Mijn korte verblijf in Casa Hilario smaakt zeker naar meer: al was het maar om te kijken wat José nu weer |
 | Hotel Las Calas Zelden zijn mijn zintuigen zo verwend als tijdens mijn bezoek aan Hotel Las Calas. Rond lunchtijd kwam ik aan, en een heerlijke geur leidde me direct richting keuken. Daar vond ik Magüi, die zojuist een perentaart uit de oven had gehaald. Ik kreeg meteen een stukje om te proeven en Magüi begon enthousiast te vertellen wat er voor vandaag allemaal op het menu stond. Intussen kreeg ik de ene na de andere lekkernij voorgeschoteld: weigeren had geen zin. Toen ik ook nog hoorde over alle leuke dingen die je kunt doen in de omgeving van het hotel wist ik het zeker: die ene week die ik geboekt had, die was veel te kort. De bergen, de bloemen, de historische en gezellige dorpjes en stadjes in de omgeving: in Las Calas leer je Gran Canaria echt kennen. |